เมื่อวานเราสองคนทะเลาะกันอีกแล้ว เราต่าง
มีจุดยืนของตัวเอง มะลิมั่นใจว่ามะลิไม่ผิด ผม
ก็เชื่อมั่นว่าผมไม่ผิดเช่นกัน บางครั้งสิ่งที่เธอพูด
มันเสียดลึกลงในความเจ็บของหัวใจผมมากมายก็ได้
ผมดูไม่มีศักดิ์ศรีไม่มีค่ากับตัวเธอเพียงนี้เชียวเหรอ
ผมถอนหายใจ...
ผมรู้มะลิเก่งมะลิตัดใครได้ง่ายๆ จากชีวิตด้วยการโยน
ความผิดให้เขาสะ เพื่อจะได้สบายใจ ลืมไปได้ง่ายๆ
ผมก็คงเป็นอีกคนหนึ่งที่มะลิจะใช้วิธีนี้เช่นกัน ผมอยากถาม
มะลิว่าผมผิดเหรอ..กับการที่คุณเข้าใจผิดแล้วด่าผมแบบนี้
ต่อหน้าใครหลายๆคน มะลิไม่ให้เกียรติผม ถึงแม้คำว่าเกียติ
จะไม่ใช่ของมีค่ามากมายเมื่อเทียบกับเงิน ทอง แต่มันคือ
สิ่งที่ผมถือว่ามีคุณค่าในจิตใจผม...
ไม่มีคำขอโทษจากปากมะลิ
มะลิโกรธ มะลิงอน ในเรื่องที่มะลิปรุงแต่งขึ้นว่าเราจับผิด
ทั้งที่เนื้อแท้ของใจเราไม่ได้คิดอะไร มากกว่าถามไถ่ธรรมดา
ถ้ามะลิคิดว่าตัวเองผิดไม่เป็นแล้ว ผมยอมให้มะลิเกลียดผมเถอะ
เกลียดให้เข้ากระดูกดำ เพื่อมะลิจะได้เป็นบทเรียนในความรัก
ครั้งใหม่ของมะลิ มะลิจะได้ไม่ด่าคนอื่นเขาแบบนี้ต่อหน้าพ่อ
ของมะลิเอง ไม่มีผู้ชายคนไหนจะชอบ...
ผมรักมะลิเสมอ ถึงแม้จะจนเงินทอง แต่ก็ไม่ได้จนความรัก
ผมให้ความจริงใจกับมะลิตลอดมา ผมรู้ว่ามะลิให้หลายสิ่ง
หลายอย่างกับผม แต่ผมไม่อยากได้ของเหล่านั้นเท่าความอบอุ่น
ของอ้อมกอดของคุณ ไม่อยากได้เท่าความอบอุ่นของฝ่ามือ ไม่อยากได้
เท่าคำหวานๆจากคุณ แค่นี้คือสิ่งที่ผมต้องการ
